kompozyt

Stopniowe przekształcanie struktury architektury systemu w celu poprawy atrybutów jakościowych przy zachowaniu funkcjonalności.

Zasada, w której przepływ sterowania programu jest przekazany szkieletowi lub kontenerowi, a kod użytkownika jest wywoływany przez nie, nie odwrotnie.

Technika dostarczania komponentowi jego zależności z zewnątrz zamiast tworzenia ich wewnątrz, co odwraca kontrolę i ułatwia testowanie.

Technika, w której dwie osoby pracują nad jednym stanowiskiem: jedna pisze kod, druga na bieżąco go recenzuje, wymieniając się rolami.

Wyraźna granica, w obrębie której określony model dziedzinowy obowiązuje i ma spójne znaczenie terminów.

Budowa modelu pojęciowego odwzorowującego obiekty, reguły i język domeny problemu jako podstawy projektu oprogramowania.