szereg czasowy

Podejście, w którym komponenty środowiska nie są modyfikowane po wdrożeniu, lecz zastępowane nowymi z aktualizowanego obrazu wzorcowego.

Automatyczne tworzenie i konfigurowanie zasobów obliczeniowych, sieciowych i magazynowych przygotowujące je do użycia przez aplikację.

Praktyka utrzymywania oprogramowania w stanie gotowym do wdrożenia w dowolnej chwili poprzez automatyzację budowania, testowania i przygotowania wydania.

Rozszerzenie dostarczania, w którym każda pomyślnie zweryfikowana zmiana jest automatycznie i bez ingerencji człowieka wdrażana na środowisko produkcyjne.

Praktyka częstego scalania zmian kodu do wspólnej gałęzi, gdzie każde scalenie automatycznie uruchamia budowanie i testy w celu wczesnego wykrycia konfliktów i błędów.

Zdefiniowany próg kryteriów (np. pokrycie testów, brak podatności), który musi zostać spełniony, by zmiana mogła przejść do kolejnego etapu potoku.