Protokoly i uwierzytelnianie

Atak, w którym napastnik przechwytuje poprawne komunikaty i wysyła je ponownie, by oszukać odbiorcę bez znajomości ich treści ani kluczy.

Model, w którym właściciel zasobu upoważnia aplikację trzecią do dostępu do swoich danych bez ujawniania jej własnych poświadczeń logowania.

Poświadczenie wydane przez serwer autoryzacji, które klient przedstawia, by uzyskać dostęp do chronionego zasobu w imieniu użytkownika.

Mechanizm pozwalający użytkownikowi uwierzytelnić się raz i uzyskać dostęp do wielu niezależnych usług bez ponownego logowania.

Podpisany cyfrowo dokument wiążący klucz publiczny z tożsamością podmiotu, poświadczony przez zaufany urząd certyfikacji.

Zespół ról, polityk i procedur do tworzenia, dystrybucji, przechowywania i unieważniania certyfikatów klucza publicznego oraz zarządzania kluczami.

Podpisany wykaz certyfikatów, które przestały być ważne przed datą wygaśnięcia, publikowany przez urząd certyfikacji.

Zaufana strona trzecia, która wydaje i podpisuje certyfikaty klucza publicznego, gwarantując powiązanie klucza z tożsamością podmiotu.

Protokół, w którym dowodzący przekonuje weryfikatora o prawdziwości twierdzenia, nie ujawniając żadnej informacji poza samym faktem jego prawdziwości.

Podmiot, któremu strony protokołu ufają w pełnieniu funkcji bezpieczeństwa, np. poświadczania tożsamości lub dystrybucji kluczy.

Poświadczona wartość czasu dołączana do komunikatu, by zapewnić jego świeżość i zapobiec atakom powtórzeniowym w protokole.

Protokół, w którym dwie strony wspólnie ustalają tajny klucz sesyjny tak, że żadna pojedyncza strona nie narzuca go w pełni, a podsłuchujący go nie pozna.

Metoda uzgodnienia wspólnego sekretu przez niezabezpieczony kanał oparta na trudności problemu logarytmu dyskretnego, bez wcześniejszego współdzielenia tajemnicy.

Schemat uwierzytelniania, w którym weryfikator wysyła losowe wyzwanie, a strona dowodzi tożsamości, zwracając poprawną odpowiedź obliczoną z użyciem swojego sekretu.

Kategoria dowodu tożsamości: coś, co użytkownik wie, coś, co posiada, lub czym jest (cecha biometryczna).

Hasło ważne tylko dla pojedynczego logowania lub krótkiego okna czasowego, generowane na podstawie współdzielonego sekretu i czasu lub licznika.

Weryfikacja tożsamości wymagająca co najmniej dwóch niezależnych składników z różnych kategorii: wiedzy, posiadania i cechy biometrycznej.

Własność protokołu, w której kompromitacja długoterminowego klucza prywatnego nie pozwala odszyfrować wcześniej przechwyconych sesji, bo klucze sesyjne są efemeryczne.