Style architektoniczne

Styl interaktywny rozdzielający dane (model), ich prezentację (widok) i obsługę wejścia oraz logikę sterowania (kontroler) na trzy współpracujące role.

Styl warstw koncentrycznych z modelem domenowym w centrum, gdzie zależności kierują się wyłącznie do wewnątrz, ku rdzeniowi.

Styl porządkujący zależności w koncentryczne warstwy tak, by kierowały się do wewnątrz ku regułom biznesowym, niezależnym od frameworków i interfejsu.

Styl izolujący rdzeń aplikacji od świata zewnętrznego przez porty i adaptery, dzięki czemu logika domenowa nie zależy od technologii wejścia-wyjścia.

Styl przetwarzania strumieniowego, w którym dane przepływają przez sekwencję niezależnych komponentów (filtrów) połączonych kanałami (potokami) przekształcających wejście w wyjście.

Styl rozproszony dzielący role na klientów żądających usług i serwery je świadczące, komunikujące się przez sieć według modelu żądanie-odpowiedź.

Styl rozproszony, w którym węzły są równorzędne i pełnią jednocześnie rolę klienta i serwera, dzieląc zasoby bez centralnego koordynatora.

Styl klient-serwer rozkładający funkcje na fizycznie odrębne poziomy wdrożeniowe (np. prezentacja, aplikacja, dane), zwykle trójwarstwowy.

Styl, w którym komponenty komunikują się asynchronicznie przez produkcję i konsumpcję zdarzeń, bez bezpośredniej wiedzy o odbiorcach.

Styl komunikacji, w którym nadawcy publikują komunikaty do kategorii zdarzeń, a odbiorcy subskrybują wybrane kategorie, bez wzajemnej zależności.

Styl, w którym system dzieli się na poziome warstwy o ustalonej odpowiedzialności (np. prezentacja, logika, dane), gdzie warstwa wyższa korzysta tylko z bezpośrednio niższej.

Styl budujący aplikację jako zbiór małych, niezależnie wdrażanych usług zorganizowanych wokół zdolności biznesowych i komunikujących się lekkimi mechanizmami.

Architektura zorientowana na usługi (service-oriented architecture) — styl budujący system z luźno powiązanych, współdzielonych usług biznesowych dostępnych przez zdefiniowane interfejsy.

Styl wdrażania logiki jako funkcji wykonywanych na żądanie w infrastrukturze zarządzanej przez dostawcę, bez ręcznego zarządzania serwerami.

Styl, w którym całość funkcji aplikacji jest zbudowana i wdrażana jako pojedyncza, spójna jednostka wykonawcza.

Styl wdrażany jako jeden artefakt, lecz wewnętrznie podzielony na wyraźnie odgraniczone moduły o niskim sprzężeniu i jasnych interfejsach.

Styl, w którym niezależne źródła wiedzy współpracują, odczytując i aktualizując wspólny obszar danych (tablicę), koordynowane przez moduł sterujący.