Konstrukcje jezykowe

Konstrukcja wprowadzająca nazwę i jej atrybuty, np. typ, bez konieczności podawania jej pełnej definicji czy wartości.

Funkcja wraz z zachowanym środowiskiem powiązań wolnych zmiennych z miejsca jej definicji, dzięki czemu zachowuje dostęp do nich poza nim.

Funkcja zdefiniowana bez przypisanej nazwy, zwykle jako wyrażenie lambda przekazywane bezpośrednio jako wartość.

Funkcja przyjmująca inne funkcje jako argumenty lub zwracająca funkcję jako wynik.

Zdarzenie sygnalizujące błąd lub sytuację wyjątkową, przerywające normalny przepływ i przekazujące sterowanie do obsługującego go kodu.

Konkretna wartość lub wyrażenie przekazane do podprogramu w momencie wywołania, wiązane z odpowiednim parametrem.

Nazwany, parametryzowany podprogram zwracający wartość, stanowiący wyodrębnioną jednostkę obliczenia wywoływaną z różnych miejsc.

Nazwana zmienna w definicji podprogramu, do której przy wywołaniu wiązany jest argument przekazany przez wołającego.

Podprogram wykonywany dla efektów ubocznych, niezwracający wartości wynikowej w sensie matematycznej funkcji.

Najmniejsza samodzielna jednostka wykonawcza programu wyrażająca akcję do wykonania, np. przypisanie lub sterowanie przepływem.

Konstrukcja sterująca wybierająca gałąź wykonania w zależności od wartości logicznej warunku.

Konstrukcja sterująca powtarzająca wykonanie ciała dopóki spełniony jest warunek lub przez zadaną liczbę iteracji.

Technika definiowania podprogramu poprzez bezpośrednie lub pośrednie odwołanie do samego siebie aż do osiągnięcia przypadku bazowego.

Grupa instrukcji i deklaracji traktowana jako jednostka składniowa, zwykle wyznaczająca zakres widoczności nazw w niej zadeklarowanych.

Nazwana lub literałowa wartość ustalona w trakcie kompilacji lub inicjalizacji, której nie wolno zmienić podczas wykonania programu.

Reguła wiązania nazw, w której widoczność identyfikatora zależy od ciągu wywołań w czasie wykonania, a nie od struktury tekstu.

Reguła wiązania nazw, w której widoczność identyfikatora wyznacza struktura tekstu programu, a nie przebieg wykonania.

Nazwany odnośnik wiążący identyfikator z lokalizacją w pamięci lub wartością, której zawartość można odczytywać i zwykle modyfikować w trakcie działania programu.

Zapis wartości stałej wprost w kodzie źródłowym, np. liczby, znaku czy łańcucha, reprezentujący tę wartość bez pośrednictwa nazwy.

Symbol oznaczający wbudowane działanie na operandach, np. arytmetyczne lub logiczne, łączący je w wyrażenie.

Konstrukcja składniowa, która po obliczeniu daje wartość, złożona z operandów i operatorów lub wywołań.