Modele spojnosci

Gwarancja sesyjna: proces po wykonaniu zapisu zawsze widzi w kolejnych odczytach efekt tego zapisu lub nowszy.

Gwarancja sesyjna: jeśli proces odczytał pewną wartość obiektu, kolejne odczyty nie zwrócą wartości starszej niż już zaobserwowana.

Gwarancja sesyjna: zapisy jednego procesu są stosowane we wszystkich replikach w kolejności, w jakiej proces je wykonał.

Rozszerzenie CAP: przy podziale sieci wybiera się między dostępnością a spójnością, a w jego braku — między niskim opóźnieniem a spójnością.

Stwierdza, że system rozproszony nie może jednocześnie gwarantować spójności, dostępności i odporności na podział sieci — w razie podziału trzeba wybrać między spójnością a dostępnością.

Model określający dopuszczalną granicę rozbieżności replik — w wymiarze czasu, liczby wersji lub błędu numerycznego — zanim wymuszona zostanie synchronizacja.

Stopień, w jakim odczytana wartość odzwierciedla najnowszy zapisany stan; ograniczana w modelach z opóźnieniem określonym czasowo lub liczbą wersji.

Najsilniejszy model spójności obiektu: każda operacja zdaje się działać atomowo w pewnym punkcie między jej wywołaniem a zakończeniem, zgodnie z czasem rzeczywistym.

Model, w którym wynik wykonania jest taki, jakby operacje wszystkich procesów wykonano w pewnym porządku globalnym zgodnym z kolejnością programu każdego procesu.

Gwarancja, że przy braku nowych zapisów wszystkie repliki danego obiektu w końcu zbiegną do tej samej wartości.

Model gwarantujący, że operacje powiązane relacją przyczynowo-skutkową są widziane przez wszystkie procesy w tym samym porządku; operacje współbieżne mogą różnić się porządkiem.

Wzmocnienie spójności ostatecznej: repliki, które otrzymały ten sam zbiór aktualizacji, mają identyczny stan, bez konieczności rozwiązywania konfliktów.

Model, w którym zapisy jednego procesu są widziane przez pozostałe w kolejności ich wykonania, lecz zapisy różnych procesów mogą być obserwowane w różnym porządku.

Model, w którym zapisy każdego pojedynczego procesora są widziane przez wszystkie inne w kolejności programu, lecz globalny porządek zapisów różnych procesorów nie jest gwarantowany.

Model rozróżniający zwykłe dostępy od operacji synchronizacji; spójność pamięci jest wymuszana tylko w punktach synchronizacji.

Model słaby rozróżniający operacje acquire i release; zmiany stają się widoczne dla innych dopiero przy operacji zwolnienia blokady.

Kryterium poprawności wykonania współbieżnych transakcji: efekt jest równoważny pewnemu wykonaniu szeregowemu tych transakcji.

Poziom izolacji, w którym transakcja czyta spójną migawkę bazy z chwili rozpoczęcia, a konflikt zapis-zapis powoduje przerwanie jednej z transakcji.

Połączenie serializowalności i linearyzowalności: porządek szeregowy transakcji respektuje ich kolejność w czasie rzeczywistym.