Zarzadzanie pamiecia OS

Technika dająca procesowi spójną przestrzeń adresową niezależną od fizycznej pamięci, w której adresy logiczne tłumaczone są na fizyczne, a część danych przechowywana jest na dysku.

Automatyczne odzyskiwanie pamięci zajętej przez obiekty nieosiągalne z punktu widzenia programu, bez jawnego zwalniania przez programistę.

Dynamiczne przyznawanie i zwalnianie bloków pamięci procesom na żądanie, zarządzane przez alokator z wykorzystaniem strategii dopasowania.

Algorytm alokacji dzielący pamięć na bloki o rozmiarach będących potęgami dwójki i łączący sąsiadujące wolne bloki (kolegów) przy zwalnianiu.

Schemat zarządzania pamięcią dzielący przestrzeń adresową na segmenty o zmiennej długości odpowiadające logicznym jednostkom programu, adresowane parą numer segmentu i przesunięcie.

Blok fizycznej pamięci operacyjnej o stałym rozmiarze równym stronie, do którego mapowana jest strona wirtualna.

Blok wirtualnej przestrzeni adresowej o stałym rozmiarze, będący jednostką transferu i mapowania między pamięcią logiczną a fizyczną.

Schemat zarządzania pamięcią dzielący przestrzeń adresową na ramki i strony stałego rozmiaru oraz mapujący strony logiczne na ramki fizyczne przez tablicę stron.

Strata pamięci powstająca, gdy przydzielony blok jest większy niż żądanie, a nadwyżka wewnątrz bloku pozostaje niewykorzystana.

Strata pamięci powstająca, gdy wolne obszary są rozproszone w małych blokach niewystarczających do spełnienia żądania mimo łącznie dostatecznej ilości pamięci.

Zbiór stron aktywnie używanych przez proces w ostatnim oknie czasowym, stanowiący miarę jego bieżącego zapotrzebowania na pamięć.

Wyjątek zgłaszany, gdy proces odwołuje się do strony nieobecnej w pamięci fizycznej, powodujący sprowadzenie jej z pamięci pomocniczej.

Strategia ładowania strony do pamięci dopiero w chwili pierwszego odwołania do niej, zamiast wczytywania całego procesu z góry.

Przenoszenie całych procesów lub stron między pamięcią operacyjną a obszarem wymiany na dysku w celu zwolnienia pamięci fizycznej.

Stan, w którym proces spędza więcej czasu na obsłudze błędów strony niż na wykonaniu, przez nadmierne stronicowanie i zbyt mały zbiór ramek.

Reguła wyboru strony usuwanej z pamięci fizycznej przy braku wolnej ramki, np. LRU, FIFO czy zegarowy, minimalizująca liczbę błędów strony.

Jednostka zarządzania pamięcią (memory management unit) — układ sprzętowy tłumaczący adresy wirtualne na fizyczne oraz egzekwujący ochronę dostępu.

Bufor translacji adresów (translation lookaside buffer) — sprzętowa pamięć podręczna przechowująca ostatnie odwzorowania stron na ramki, przyspieszająca translację adresów.

Struktura danych utrzymywana przez system operacyjny, odwzorowująca numery stron wirtualnych na numery ramek fizycznych oraz bity stanu i ochrony.